همچون ایام نوح

سرکشی در ذات انسان است و از دیرباز چنین بوده است (رومیان ۳: ۲۳). این را نه تنها در یهودیان، قوم برگزیده خدا (خروج ۳۲: ۹)، بلکه در خودمان نیز می‌بینیم. ما نیز درست مانند اسرائیل، گردن‌کش هستیم. این را در خداناباورانی می‌بینیم که آشکارا معجزات خدا را انکار می‌کنند و حتی از تحقیق و جستجوی خدا سر باز می‌زنند. نه همه، اما بسیاری - و چه بسیار. می‌دانیم که خدا در کتاب مقدس نوشته است که اگر به اراده او بود، همگان نجات می‌یافتند (۲ پطرس ۳: ۹). با این حال، این به او بستگی ندارد، بلکه به انتخاب هر فرد وابسته است (یوشع ۲۴: ۱۵). اشعیا ۳۰: ۹-۱۳ که اینان قومی سرکش و فرزندانی دروغگویند، فرزندانی که نمی‌خواهند به شریعت خداوند گوش فرا دهند؛ ۱۰ که به بینندگان می‌گویند: «نبینید!» و به انبیا: «برای ما سخنان راستین نبوت مکنید؛ سخنان دلنشین به ما بگویید و پیشگویی‌های فریبنده کنید.» ۱۱ «از این راه بروید، از این مسیر منحرف شوید، و کاری کنید که قدوس اسرائیل از برابر چشمان ما دور شود.» ۱۲ بنابراین، قدوس اسرائیل چنین می‌فرماید: «چون شما این کلام را خوار می‌شمارید و بر ظلم و انحراف توکل کرده، بر آن تکیه می‌زنید، ۱۳ پس این گناه برای شما همچون شکافی در دیواری بلند خواهد بود که برآمده و آماده فرو ریختن است و شکستن آن ناگهان و در یک لحظه فرا می‌رسد.» منیت خود را به یاد می‌آورم. در ظاهر مردی فروتن بودم و کمتر کاری می‌کردم که اطرافیانم را خشمگین سازد. مانند بسیاری دیگر در اطرافم از زندگی لذت می‌بردم، اما از افکار درونی خود آگاه بودم، و خدا نیز آگاه بود (مزمور ۱۳۹: ۲). و معتقدم تنها دلیلی که خدا را جُستم این بود که در قلب خود، علی‌رغم افکار بلندپروازانه‌ام، می‌دانستم که شکسته‌ام. و ایمان دارم که به همین دلیل بود که چند روز بعد، عیسی مسیح را به عنوان خداوند و نجات‌دهنده‌ام پذیرفتم، تعمید گرفتم و تولدی تازه یافتم (یوحنا ۳: ۳).