మరణచ్ఛాయగల లోయ

నేను యుక్తవయస్సులో ఉన్నప్పుడు నాకూ మరియు నా కుటుంబానికీ పరిస్థితులు అంతగా బాగోలేవు. నన్ను కన్న తండ్రి మాతో జీవించేవారు కాదు, మా అమ్మ మరియు ఆయన విడిపోయారు. ఆయనకు త్రాగుడు సమస్య ఉండేది, మరియు నేను చాలావరకు నిర్లక్ష్యానికి గురయ్యానని అనిపించేది. మరియు మా అమ్మ అనారోగ్యంతో ఉండి, ఎక్కువగా మందులు వాడటం వలన, ఆమె నాతో అంటీముట్టనట్లుగా ఉండేది. ఆమె ఎక్కువగా మంచంలోనే పడుకుని, నవలలు చదవడం తప్ప మరేమీ చేసేది కాదు, అవి ఆమెకు లోకసంబంధమైన ఆలోచనలతో నింపడం తప్ప మరే సహాయం చేయలేదు. నాకు తెలిసినంతవరకు, ఎవరూ ఆమె వద్దకు వచ్చి సువార్తను పంచుకోలేదు. అయినా, మేము ప్రతీ సంవత్సరం అందరం కలిసి చర్చికి వెళ్లి, మా విధిని నిర్వర్తించామన్నట్లుగా ఉండేవాళ్ళం. అయినా, దానివలన ఏ ప్రయోజనం కలుగలేదు. పాస్టర్లు గోరువెచ్చని వారు కాదు, కానీ ప్రభుత్వ ఆధీనంలో ఉన్న నార్వేజియన్ చర్చిలో, నేను సువార్త శక్తిని, స్వస్థతలను మరియు ఆత్మ యొక్క ఇతర వరాలను ఒక్కసారి కూడా చూడలేదు. అయినప్పటికీ, ఆ సమయంలో నేను ఒక చీకటి లోయలో ఉన్నప్పటికీ, ఈ నిరాశ సమయంలో దేవుని ద్వారా నేను ఎంతగానో ప్రోత్సహించబడ్డాను. నాకు అది అర్థం కాలేదు, కానీ పరలోకమందున్న నా తండ్రి నాతో ఉండి, నన్ను వెదికారు. మరియు ఆ సంవత్సరం పరిశుద్ధాత్ముడు నాతో మాట్లాడినప్పుడు, నా అంతరంగంలో ఒక అగ్ని రగిలింది. అయినా, నా చుట్టూ సువార్తికులు, నిజమైన సువార్తను అనుసరించేవారు ఎవరూ లేకపోవడంతో, నేను యేసు క్రీస్తును నా రక్షకునిగా మరియు ప్రభువుగా అంగీకరించడానికి 18 సంవత్సరాలు పట్టింది. నిజంగా, మనం పరలోకంలో ప్రవేశించడానికి నజరేయుడైన యేసు క్రీస్తు నామము తప్ప, ఆకాశము క్రింద మనుష్యులలో ఇవ్వబడిన మరి ఏ నామము లేదు. ఏదీ లేదు. కీర్తన 23:4 నేను మరణచ్ఛాయగల లోయలో సంచరించినను, ఏ అపాయమునకు భయపడను; ఎందుకనగా నీవు నాకు తోడైయుందువు; నీ దుడ్డుకఱ్ఱయు నీ దండమును నన్ను ఆదరించును.