دانشمندان اذعان دارند که زمین زمانی یک «دنیای آب» بوده است

در محافل علمی دانشگاه هاروارد، یکی از سکولارترین نهادهای علمی جهان، محققان به کشفی دست یافته‌اند که قصد تأیید آن را نداشتند. زمین‌شناسان خودشان اذعان کرده‌اند که «زمین اولیه» زمانی از قطب تا قطب پوشیده از آب بوده است. نه اندکی آب. نه دریاچه‌های پراکنده. بلکه اقیانوسی جهانی که تمام سیاره را همچون گویی آبی و درخشان در بر گرفته بود. آنها آن را «دنیای آب» می‌نامند. کتاب مقدس آن را «سطح لجه» می‌خواند. هاروارد آن را علم می‌نامد. خداوند آن را آفرینش خواند. دانشمندانی که مواد معدنی باستانی را مطالعه می‌کنند، دریافته‌اند که ردپای شیمیایی درون قدیمی‌ترین زیرکن‌های زمین، مستلزم وجود جهانی غرق در زیر اقیانوسی عظیم است. این بلورها همچون کپسول‌های زمان کوچک هستند. آنها تنها تحت شرایطی خاص شکل می‌گیرند، و شرایطی که به آن اشاره دارند، دقیقاً با آنچه کتاب پیدایش توصیف می‌کند، مطابقت دارد. تیم تحقیقاتی هاروارد نتیجه‌گیری کرد که سطح زمین اولیه «کاملاً توسط یک اقیانوس عمیق و جهانی پوشیده شده بود». این کلمات آنهاست، نه ما. کتاب مقدس هزاران سال پیش از آنکه هر آزمایشگاهی وجود داشته باشد، به ما گفت که روح خدا بر سطح آب‌ها شناور بود. اکنون دنیای سکولار به آرامی در حال رسیدن به حقیقتی است که موسی به وضوح نوشت. این یک تأیید کوچک نیست. این نمونه دیگری است از سر فرود آوردن اکتشافات انسان در برابر وحی خداوند. علم سکولار ادعا می‌کند که کتاب مقدس افسانه است، اما هرچه عمیق‌تر می‌کاوند، یافته‌های خودشان بیشتر طنین‌انداز صفحات کتاب پیدایش می‌شود. دنیایی پوشیده از آب، داستان تصادفات کور نیست. این اثر انگشت آفریننده‌ای است که آغازی بی‌نقص را شکل داد. رئیس دپارتمان زمین‌شناسی هاروارد می‌تواند تمام روز زیرکن‌ها را تجزیه و تحلیل کند، اما آن بلورها همچنان به این حقیقت شهادت می‌دهند که بنیان‌های زمین زمانی در زیر اقیانوسی عظیم قرار داشت. کتاب مقدس این را گفته بود. علم تازه اکنون به آن اعتراف می‌کند.