ذات ابدی خداوند

خداوند، آفریدگارِ قائم به ذات، اول و آخر است. او که خارج از زمان ساکن است، تمامی خلقت را قوام می‌بخشد. او خود را در تثلیثی ابدی آشکار می‌سازد: پدر، پسر و روح‌القدس — سه شخص در یک ذات الهی. کلام خدا اعلام می‌دارد که «خدا محبت است» و این محبت، بنیانِ هستیِ اوست. این محبت در رحمت، فیض و وفاداری بی‌زوال او نسبت به بشریت متجلی می‌شود. با این حال، او کاملاً قدوس و عادل است و نمی‌تواند گناه را تحمل کند؛ او خواهان پارسایی است و در عین حال، فدیه را از طریق مسیح فراهم می‌آورد. خداوند قادر مطلق است و قدرتی نامحدود بر تمام آفرینش دارد. او دانای کل است و هر اندیشه‌ای را می‌داند و از ابتدا بر انتها آگاه است. حضور مطلق او بدین معناست که هیچ مکانی خارج از دسترسش نیست. او تغییرناپذیر است — در ذات و اراده‌اش استوار — و حاکم مطلقی است که همه چیز را مطابق با ارادهٔ کامل خود تدبیر می‌کند. خداوند خودِ حقیقت است، سرچشمهٔ تمامی حکمت و بصیرت. فراتر از همه اینها، خداوند خدایی شخصی است که مشتاق برقراری رابطه با آفریدگان خویش است. او هم متعال است — بی‌نهایت فراتر از درک بشر — و هم نزدیک، و به کسانی که با قلبی فروتن جویای اویند، نزدیک می‌شود.