درخشش همچون ستارگان

ما خوانده شده‌ایم تا همچون بازتاب‌هایی درخشان از نور خدا در جهانی تاریک زندگی کنیم. کتاب مقدس به ما یادآوری می‌کند که زندگی ما برای پنهان شدن در سایه‌ها نیست، بلکه برای آن است که *چون نورها در جهان بدرخشیم* (فیلیپیان ۲: ۱۵). این درخشش از توانایی ما نیست، بلکه از حضور مسیح در درون ما سرچشمه می‌گیرد؛ نور او که کلام، اعمال و خودِ وجود ما را دگرگون می‌سازد. عیسی به ما اطمینان می‌دهد که روزی، در کمال ملکوت خدا، *پارسیان همچون خورشید خواهند درخشید* (متی ۱۳: ۴۳). این وعده، سرنوشت ما را آشکار می‌سازد: اینکه در جلال خدا کاملاً زنده باشیم و از شکوه محبت او تابناک شویم. حتی اکنون نیز، ایمان و اطاعت ما بارقه‌هایی از آن نور آینده و بازتابی از آسمان بر زمین است. پولس به ما یادآوری می‌کند که در رستاخیز، *جلال یک ستاره با ستاره‌ای دیگر متفاوت است* (اول قرنتیان ۱۵: ۴۱–۴۲). هر زندگی، که به طرزی یگانه با فیض خدا شکل گرفته، با شکوه خاص خود خواهد درخشید؛ گوناگون، اما در تابش الهی متحد. زیستن چون فرزندان نور، پذیرش هویتی است که برای آن آفریده شده‌ایم: حاملان امید، راستی و محبت در جهانی که به شدت نیازمند روشنایی است. نور مسیح در ما نباید پنهان بماند؛ این نور برای هدایت، تسلی و رهنمون ساختن دیگران به سوی سرچشمهٔ همهٔ نورها یعنی خودِ خداست. *(فیلیپیان ۲: ۱۵؛ متی ۱۳: ۴۳؛ اول قرنتیان ۱۵: ۴۱–۴۲)