شلیک‌هایی در چراگاه
هر روز، در چراگاه‌های گاو در سراسر جهان، شلیک‌هایی صورت می‌گیرد. اکثر مردم هرگز آنها را نمی‌بینند. دلیلش این است که این شلیک‌ها از قارچی به نام پیلوبولوس (Pilobolus) می‌آیند که بلندی‌اش به‌زحمت به پانزده سانتی‌متر می‌رسد.
این قارچ شگفت‌انگیز بر روی سرگین تازه حیوانات علف‌خوار مانند گاو، اسب، گوزن و دیگر چرندگان زندگی می‌کند. پیلوبولوس با تجزیه مواد مرده و در حال پوسیدگی، نقشی حیاتی ایفا می‌کند. حیات آن با هاگ‌های ریزی آغاز می‌شود که به رشته‌های نازکی تبدیل شده و از پِهِن تغذیه می‌کنند. با بالغ شدن، ساقه‌ای به سمت بالا رشد می‌کند و در نزدیکی نوک آن، یک حباب متورم به شکل لوله توپی مینیاتوری شکل می‌گیرد. در داخل آن حباب، هاگ‌ها قرار دارند. وقتی نور خورشید صبحگاهی به آن می‌تابد، حباب از آب پر می‌شود. فشار افزایش می‌یابد. و در لحظه مناسب، می‌ترکد و هاگ‌ها را با دقتی حیرت‌انگیز تا حدود دو متر دورتر پرتاب می‌کند.
این مسافت تصادفی نیست. گاوها علفی را که در نزدیکی سرگین خودشان باشد نمی‌خورند. آنها غریزتاً از آن دوری می‌کنند. بنابراین، هاگ‌ها باید به اندازه کافی دور، روی ساقه‌های تمیز علف فرود آیند تا خورده شوند. پس از خورده شدن، هاگ‌ها به لطف یک پوشش محافظ، از دستگاه گوارش گاو جان سالم به در می‌برند، سپس عبور کرده و در سرگین تازه دفع می‌شوند. این چرخه، با زمان‌بندی دقیق و توازنی کامل، دوباره آغاز می‌شود.
حال تصور کنید اگر حتی یک بخش از این فرآیند شکست می‌خورد چه اتفاقی می‌افتاد. اگر هاگ‌ها به اندازه کافی دور پرتاب نمی‌شدند، هرگز خورده نمی‌شدند. اگر فاقد پوشش محافظ بودند، فرآیند گوارش آنها را از بین می‌برد. اگر این قارچ برای تجزیه سرگین وجود نداشت، مزارع در فضولات مدفون می‌شدند. این سیستم تنها به این دلیل کار می‌کند که هر بخش به بخش دیگر وابسته است. این همان پیچیدگی کاهش‌ناپذیر است. این یعنی طراحی.
این درخشش هوشمندی خداوند است که در مسئله‌ای به ظاهر پیش پا افتاده به نمایش گذاشته شده. تقریباً می‌توانم لبخند خداوند را تصور کنم در حالی که ما به‌آرامی کشف می‌کنیم که او چقدر دقیق این مشکل را حل کرده است؛ و لایه‌هایی از حکمت را در آفرینشی آشکار می‌سازد که تنها با کلامش، همین چند هزار سال پیش، به آن وجود بخشید.
«اوست که علف را برای چارپایان می‌رویاند...» مزمور ۱۰۴: ۱۴
Source: خلقت بر اساس کتاب مقدس - فیسبوک